Met een rode clownsneus op een bankje in Weesp
Vanmorgen sprak ik af met een cliënt op station Weesp. Niet in een rustige spreekkamer, maar midden in het echte leven. Precies op een plek waar het voor hem spannend is. Hij heeft paniekaanvallen in het OV. Juist daarom vond ik het belangrijk om elkaar daar te ontmoeten.
We liepen eerst naar een bistro voor koffie. Even landen. Even contact maken. Daarna stelde ik hem een vraag. Of hij bereid was om samen iets totaal idioots te doen. Iets waarbij we allebei nogal voor gek zouden staan. Hij zei ja. En dat is een dapper antwoord.
We liepen naar buiten en gingen op een bankje zitten in het oude centrum van Weesp. Eerder had hij mij eens verteld dat hij clowns en circussen verschrikkelijk vindt. Alleen al bij woorden als ‘angst’ en ‘paniek’ schiet zijn lijf aan. Hartkloppingen. Spanning. Alarm. Precies daarom haalde ik twee rode clownsneuzen uit mijn tas.
Ja, echt.
We zetten die neuzen op. Ik zocht op mijn telefoon een fout circusdeuntje op. En daar zaten we dan. Op een bankje. In het openbaar. Met rare stemmetjes. Negentig seconden lang riepen we de woorden waar voor hem normaal zoveel lading op zit. Angst. Paniek. Angst. Paniek. Niet zwaar. Niet plechtig. Maar op een manier die zo absurd was dat de spanning bijna begon te wankelen onder zijn eigen gewicht.
Dat is geen grapje om de angst weg te lachen. Dat is een oefening in defusie vanuit ACT 1
Defusie
Bij defusie leer je anders kijken naar gedachten, gevoelens en woorden die normaal meteen jouw systeem overnemen. Veel mensen proberen angst weg te drukken, te controleren of te bevechten. Logisch. Alleen werkt dat gevecht vaak averechts. Hoe harder je duwt, hoe harder het terugkomt. Hoe meer waarde je hecht aan een woord of gedachte, hoe groter de impact. Je hoofd maakt er al snel iets enorms van, terwijl het in de kern vaak begint met een gevoel, een gedachte of een alarmsignaal dat je serieus bent gaan nemen.
Door die beladen woorden expres in een rare context te zetten, verander je de relatie ermee. De woorden verdwijnen niet. De angst misschien ook niet direct. Maar de macht ervan neemt af. Er ontstaat ruimte. Ruimte om op te merken wat er gebeurt, zonder er meteen volledig in mee te gaan.
Dat is precies waar ACT over gaat. Niet vechten tegen wat er in je omgaat, maar leren dragen wat zich aandient, zodat jij weer kunt bewegen in de richting die belangrijk voor je is.
Vanmiddag belt hij mij. Ik ben benieuwd wat hij ervaren heeft. Niet omdat ik hoop op een perfect succesverhaal, maar omdat echte beweging vaak begint op dit soort ongemakkelijke momenten. Niet in grootse doorbraken. Wel in kleine verschuivingen. In merken dat je iets kunt voelen zonder ervoor weg te rennen. In ontdekken dat jouw hoofd veel roept, maar niet altijd de baas hoeft te zijn.
Dat irritante stemmetje in je hoofd
Misschien herken je dit, ook als jij geen paniekaanvallen in het OV hebt. Misschien ken je wel die andere vorm. Het stemmetje in je hoofd dat overal beren op de weg ziet. Je ‘moet’ van alles: een goede ouder zijn, fit zijn, grappig zijn, alles perfect doen enz. De spanning in je lijf. De neiging om te vermijden, uit te stellen of eindeloos te controleren. Dan is dit goed om te onthouden. Je hoeft niet eerst van je angst af om weer te gaan leven. Vaak draait het juist om de vraag of je bereid bent om anders om te gaan met wat je voelt en denkt.
Soms begint dat verrassend simpel.
Met een bankje in Weesp.
Met een fout circusdeuntje.
Met een rode clownsneus.
En met de ontdekking dat angst een stuk minder indrukwekkend oogt als jij hem niet meer behandelt als de circusdirecteur van jouw leven.
Iedereen met plezier naar het werk en voldaan weer thuis!
Soms begint dat niet met meer controle, maar met meer ruimte. Bel me als je meer wilt weten over ACT 0627233536 of mail me judyrebel@rebelski.nl
- Acceptance & Commitment Therapy, een therapievorm die voortkomt uit de positieve psychologie, specifiek Relational Frame Theory, een duidelijke, wetenschappelijk onderbouwde visie op menselijk gedrag. ACT gaat verder dan dat. Taal wordt gezien als belangrijke stoorzender. Binnen ACT gaan we negatieve gedachten niet vervangen door positieve maar leren we de cliënten deze negatieve gevoelens, gedachten of angsten te accepteren en deze obstakels voor lief te nemen op weg naar een leven waarin ze dingen doen die ze écht willen. ↩︎
Wat een creatieve aanpak.
Deze aanpak gaat samen met humor en lef, dat makt het luchtiger voor client en hulpverlener.
Het lijkt me vrijwel zeker, dat als een cliënt deze behandeling ziet zitten, er mogelijkheden in zitten, om hier zelf mee te leren omgaan en een rustiger leven te kunnen leiden.
Dank je wel voor je reactie, het is mooie materie hè.